Legend of Zelda: Spirit Tracks

Review | 18 December 2009 19:20 -

Er staat onze groengemuste Link weer een nieuw avontuur te wachten op de Nintendo DS. Het land van Hyrule wordt opnieuw geplaagd door een duivels gevaar in The Legend of Zelda: Spirit Tracks. Mijn gamershart gaat steeds een beetje sneller slaan als er een nieuw avontuur van Link dichterbij komt. Een sprongetje van vreugde mocht er dan ook vanaf toen dit avontuur bij mij belandde. Snel van tempel tot tempel reizen met de trein en achterhalen of het wel een volwaardig ‘The Legend of Zelda'-avontuur is, was mijn taak in deze review.

Het verhaal in The Legend of Zelda: Spirit Tracks begint zoals bijna alle voorgaande avonturen. Je begint als een simpele jongen, die op dat moment enkel zijn vertrouwde omgeving kent. Je aanwezigheid wordt gevraagd bij prinses Zelda om daar je inwijding tot volwaardig treinmachinist te volbrengen. Een simpel begin om kennis te maken met het nieuwe vervoersmiddel. In Phantom Hourglass was dat nog een bootje om het ruime sop af te varen, maar deze keer is dat een trein waarmee je over het hele land kunt scheuren. Aangekomen op het kasteel ontvouwt het verhaal zich en verzeil je vrij snel in grote problemen. De slechteriken gaan aan de haal met het lichaam van prinses Zelda, maar haar geest blijft achter. Hierdoor worden we voor het eerst bijgestaan door prinses Zelda zelf en niet door een of ander feetje. Het avontuur is begonnen en de reis is nog lang.

  Tsjoeke tsjoeke tuut tuut!

Een deel van het land is bezaaid met Spirit Tracks. Hun nut wordt uit de doeken gedaan aan het begin van het verhaal, maar ze zijn vooral nuttig om met je trein over te rijden. Je begint met een simpel locomotiefje, maar dat wordt al snel uitgebreid met een kanon, een passagierswagon en een goederenwagon. Met die laatste twee kun je onderweg iets bijverdienen en dat kanon zul je meermaals moeten aanwenden om je trein en zijn kostbare lading te beschermen. Als je een passagier vervoert, moet je ook rekening houden met enkele ‘verkeersregels'. Doe je dat niet, zullen ze nogal teleurgesteld zijn in je rijkunsten en zal hun humeur bij elke overtreding minderen. Geef daarom extra gas op de juiste momenten, vertraag als het nodig is, laat je toeter lawaai maken als erom gevraagd wordt en ga zeker niet vol in de remmen om te stoppen. Doe je het goed en lever je de passagier voldaan af op zijn bestemming, dan krijg je soms een Force Gem. Met deze Gem komen er nog wat extra Spirit Tracks tevoorschijn bovenop degene die je vrijspeelt na het voltooien van een kerker of tempel.

Net zoals in Phantom Hourglass kun je in Spirit Tracks de verschillende onderdelen van je trein aanpassen. Daarvoor moet je deze keer schatten verzamelen en deze bij een oude bekende gaan omruilen. Zo kun je een volledige andere set samenstellen. Niet enkel het uitzicht van de trein zal anders zijn, maar ook het geluid van de hoorn en de hoeveelheid hartjes die de toestand van de trein weergeven. Wil je die schatten niet inruilen voor onderdelen, dan kun je ze op dezelfde plaats omruilen voor Rupees. Zeker als je die dure hartcontainer wil kopen in die ene winkel. Sommige zaken zijn misschien wel een beetje overprijst, waardoor je er best veel moeite voor moet doen om ze te kunnen kopen. Niet dat je ze per se nodig hebt, want ook zonder ben ik er in geslaagd om de eindgeneriek over mijn scherm te laten rollen.

  Een panfluit bespelen

Een ‘The Legend of Zelda'-avontuur kan niet zonder nieuwe voorwerpen en manier om ze te gebruiken. Zo is er bijvoorbeeld een voorwerp waarmee je wervelwinden kunt oproepen. Je richt met de stylus en blaast daarna in de microfoon van de Nintendo DS om zo een wervelwind op te roepen. Uiteraard zijn er ook een aantal voorwerpen die hun weg terugvinden. De boemerang is daar een mooi voorbeeld van. Door op voorhand een route te tekenen op het scherm, kun je vlot de boemerang om een hoek heen gooien om zo de vijanden te raken nog voor ze u hebben gezien.

Een ander nieuw en uniek voorwerp, dat eigenlijk een beetje doet terugdenken aan Ocarina of Time, is de Spirit Pipes. Met deze panfluit gaan we muziek kunnen maken en gebruiken om grote delen van de Spirit Tracks te herstellen. Onderweg leren we verschillende deuntjes die hier en daar wel eens van pas kunnen komen. Zo heb je een helend deuntje dat je één keer per kerker kunt gebruiken om je hartjes terug aan te vullen. De Spirit Pipes zul je moeten bespelen als een echte panfluit. Met de stylus op het onderste scherm bepaal je welke noot je gaat spelen en door in de microfoon te blazen ga je die noot laten horen. Om de deuntjes juist uit te voeren is het wel een beetje oefenen. Het wilt niet elke keer lukken, maar met een beetje geduld kom je er wel.

  Battle-time!

Naast het lange avontuur dat je er op je te wachten staat, kun je ook samen met enkele vrienden, maximaal vier, strijden om zoveel mogelijk Force Gems te verzamelen binnen de tijd. Hiervoor is één spel al voldoende om met zijn vieren te spelen. Hoewel het vrij simpel klinkt om enkel wat voorwerpen te verzamelen, kunnen de andere spelers en de omgeving je het toch knap lastig maken. Zo zijn er valkuilen, bliksems en Phantoms die ervoor kunnen zorgen dat je de verzamelde Force Gems in het rond worden gestrooid. Het is een smakelijk tussendoortje als je even niet asociaal in de hoek wilt gaan zitten met je Nintendo DS, maar erg veel voegt het niet toe aan het geheel.

Een andere reden om de draadloze communicatie van de Nintendo DS te gebruiken is de contactstand. In deze stand kun je schatten ruilen met andere spelers. Moest je een schat tekort komen om dat ene treinonderdeel aan te schaffen, dan kun je dat eventueel met een vriend proberen te ruilen. Lukt dat niet, zit er niets anders op dan de wereld van Hyrule af te speuren op zoek naar die ene schat. Een geluk dat de winkels hun schatten af en toe eens aanpassen, zodat die kans bestaat. Toch komen niet alle schatten even vaak voor en zul je voor sommige goed moeten rondkijken. Als je die ene schat dan eindelijk vindt, heb je best ook genoeg Rupees op zak. Het zou toch heel jammer zijn, als je die dan niet kunt betalen.

  Aha!

Een minder puntje van Phantom Hour Glass waren de nogal gemakkelijke puzzels en die ene vervelende kerker, waar je steeds opnieuw doorheen moest. Deze keer heb je alvast geen kerker die je een paar keer moet doorworstelen, maar wel een vrij lange trap. Deze neemt op een bepaald moment wel enkele seconden van je tijd in beslag, maar daar kunnen we wel mee leven. De puzzels vond ik persoonlijk toch nog wat aan de makkelijke kant. Ze zijn wel iets moeilijker en naarmate je het einde nadert wordt je niet alleen op je inzicht getest, maar ook op je vingervlugheid. De vorige keer had je wel een enorm Aha-moment. Als je Phantom Hour Glass gespeeld hebt, zul je wel weten welk moment ik bedoel. Zo een moment ontbreekt volledig deze keer. Je hebt af en toe wel eens het gevoel van; ah zo moet het. Helaas komen die te weinig voor en geeft de omgeving en de tips in de buurt snel duiding over wat je moet doen.

Desalniettemin vind ik het een geslaagd ‘The Legend of Zelda'-avontuur. Het duurt niet heel erg lang om het einde te halen, maar je kunt onderweg wel even op zijspoor belanden. Jagen op konijnen in de verschillende gebieden, proberen een score te verbeteren in de verschillende mini-game arena's of met je trein mensen en goederen vervoeren om zo nog meer Spirit Tracks te onthullen. Wil je echt alles verzamelen zul je wel even zoet zijn, zelfs een doorwinterde Zelda-fanaat zal hiervoor de nodige uitdaging tegenkomen. Nieuwkomers hoeven zeker niet bang te zijn om voor onoverkomelijke opdrachten te komen te staan. Het zal misschien niet van de eerste keer lukken, maar een beetje volharding heb je gewoon nodig als je dit spel speelt. Nintendo doelt op jong en oud en dat bereiken ze met ongetwijfeld met Spirit Tracks.